هر چه جز تشریف عریانی برایم تنگ بود
از قماش زخم بر تن داشتن تن‌پوش‌ها
هر چه گفتم از غم آن روزها و سوزها
هر چه در دل داشتم از نیش‌ها و نوش‌ها
هرچه گفتم، هیچ کس نشنید یا باور نکرد
من دهانی نیستم از زمرۀ این گوش‌ها
_قیصر
برچسب‌ها: شعر
درباره من
"خانه‌ای خاک‌گرفته درست وسط مغزم"شاید می‌نویسم تا خفه نشم.
*شاید دیر به دیر هم بیام.
دل نبندید، هیچ‌جایی موندنی نیستیم.
و اگه دوست داشتید موزیک رو پلی کنید-
"We are who we are when we’re alone"