گوشه اتاق

یک خیال بزرگ اومانیستی؛ کاش می‌شد کالبد آدم‌های اطرافم را خودم انتخاب کنم، روی یک صفحه سفید از نو طرحشان بزنم، شکل بدهم، بسازم و همانگونه که می‌خواهم آن‌ها را تربیت کنم. همانطور که همیشه دلم می‌خواست باشند؛ با تفکر دلخواه، رفتار دلخواه، حرف‌های دلخواه، سکوت دلخواه، سلیقه دلخواه، با جهان دلخواه، فاصله دلخواه و با حد و مرزی که خودم برایشان تعیین کرده‌ام.!