گوشه اتاق

Sometimes I come to understand just how important the institution of family is—how deeply it shapes a person’s character and spirit. “Father, mother, brother, sister”—or at its bare minimum, “father and mother.” An institution I didn’t benefit much from, and even sensing its presence is painful for me. I recognize the schemas it created inside me, and I fully understand their connection to “family.” I wonder: isn’t this a natural right for every human being? How am I supposed to define justice in God? And how am I supposed not to resent the people who brought me into this world, for this absence in my life? It leads me more than always to hate my very existence, to suffer— and yet, I’m forced to keep living.

گاهی اوقات می‌فهمم که نهاد خانواده چقدر مهمه. چقدر عمیق در شکل‌گیری شخصیت و روحیه یک انسان تاثیرگذاره. «پدر، مادر، برادر، خواهر» یا حداقلی‌ترین حالتش «پدر و مادر». نهادی که من ازش بهره‌ی زیادی نبردم و حتی حس کردنش آزارم میده. من طرح‌واره‌هایی که در درونم ایجاد کردن رو تشخیص میدم و ارتباطشون رو با «خانواده» کاملاً می‌فهمم. از خودم می‌پرسم آیا این حق طبیعی هر انسانی نیست؟ چطور باید عدالت رو در خدا تعریف کنم؟ و چطور باید از افرادی که من رو به این دنیا آوردن، به خاطر این کمبود در زندگی‌م، متنفر نباشم؟ و این باعث میشه که بیشتر از همیشه از موجودیت خودم نفرت داشته باشم و رنج بکشم و با این حال، مجبور باشم به زندگی ادامه بدم.