چند وقته دارم سری پادکست‌های رادیو راه رو گوش میدم و از فصل اولش فقط یه قسمت مونده. پریشب یه نفر ازم پرسید برای پیاده‌روی چه پادکستی رو پیشنهاد میدی؟ گفتم من خودم تو فاصله پیاده‌روی و اتوبوس‌سواریِ برگشت از کلاس‌هام رادیو راه رو گوش میدم و خیلی حس خوبی داره و حتی بعضی اپیزودهاش برام راه‌گشا بوده. گفت راستش من یه مدت زیاد مجتبی شکوری و همین پادکست رادیو راه رو گوش دادم ولی از یه جایی به بعد حس کردم داره بین صحبت‌هاش روان‌شناسی زرد قاطی میشه؛ استادم هم همینو گفت(روان‌شناسی می‌خونه). من گفتم نمی‌دونم من تا الان که فصل یک رو گوش دادم این حس رو نداشتم. که گفت منم فقط فصل یکش رو گوش دادم!
شب، وقتی تنها بودم و می‌خواستم آشپزخونه رو مرتب کنم باقی مونده اپیزود یکی مونده به آخر رو گذاشتم و برخلاف ظهرش توی مسیر برگشت که داشتم لذت می‌بردم از حرف‌های شکوری، حس خوبی نداشتم! چند جایی با خودم گفتم نکنه این حرفش روان‌شناسی زرده؟
تاثیر یک مکالمه بر حس و افکار افراد به چیزهایی که دوستشون داشتن: تلقین + اثر چارچوب‌دهی + ناهماهنگی شناختی + تطابق نگرشی + نیاز به هماهنگی اجتماعی.
