یک سال از گوشه اتاق بودن گذشت. تا ببینیم کی از گوشه‌گیری درمیایم. فعلا که همین گوشه دنج دنیا ما را بس. :)
*که البته جدیدا یه جوری شده که قبل از نوشتن فکر میکنم که هر شرحی رو چقدر و از چه جهاتی سانسور کنم و کلمات رو بپیچونم که یه وقت فلانی و فلانی و فلانی چیزایی که نمیخوام رو نخونن. بعد تهش میبینم هیچی ننویسم سنگین‌تره! دنیا هم یه جوری بلده همه رو بهم وصل کنه و تو موقعیت‌های حساس بگه من خیلی کوچیکم که فقط قربونش میرم.
برچسب‌ها: درهم
